BABYRADIO

Οι γονείς δεν θα πρέπει να ανησυχούν για τυχόν σοβαρές παρενέργειες μετά τον εμβολιασμό του παιδιού τους κατά του κοκκύτη, σύμφωνα με έκθεση των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών των ΗΠΑ. Η έκθεση που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Pediatrics» δείχνει ότι το εμβόλιο δεν σχετίζεται με οξεία επεισόδια κρίσεων και είναι ασφαλές για τον εμβολιασμό σε πρώιμα στάδια της ζωής του παιδιού.

Προηγούμενη εκδοχή του εμβολίου, που προστατεύει επίσης από τον τέτανο και τη διφθερίτιδα, είχε εγείρει ανησυχία, καθώς τριπλασίαζε τον κίνδυνο πυρετικών κρίσεων τα βρέφη. Ενώ οι κρίσεις αυτές συνήθως είναι αβλαβείς, προκαλούν φόβο στους γονείς και μπορεί να επιφέρουν πνιγμό του παιδιού κατά τη διάρκεια του φαγητού. Η παρούσα έκθεση, όμως, είναι η μεγαλύτερη που έχει γίνει για το εμβόλιο DTaP και περιλαμβάνει στοιχεία για περισσότερα από 430.000 βρέφη που είχαν εμβολιαστεί την περίοδο 1997-2006.

Τα παιδιά είχαν τεθεί υπό ιατρική παρακολούθηση μέχρι την ηλικία των δύο ετών και τα περισσότερα είχαν πάρει τέσσερις δόσεις του εμβολίου, ξεκινώντας από τον δεύτερο μήνα. Περίπου 5.200 παιδιά είχαν εκδηλώσει κάποια κρίση, αλλά μόνο 112 επεισόδια συνέβησαν εντός τεσσάρων ημερών από τον εμβολιασμό.

Το ποσοστό των κρίσεων κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ημερών ήταν 1,2 ανά 100.000 βρέφη, συγκριτικά με το αρχικό 1,0. Στατιστικά, η διαφορά μπορεί να είναι και ευκαιριακή. Όταν συνεκτιμήθηκαν και άλλοι παράγοντες που σχετίζονται με τις κρίσεις, όπως η ηλικία και το εμβόλια για την ιλαρά, την παρωτίτιδα και την ερυθρά, τα βρέφη τελικά είχαν λιγότερες κρίσεις τις ημέρες μετά τον εμβολιασμό. Και πάλι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι τυχαίο.

Το μήνυμα της μελέτης, πάντως, είναι ότι το εμβόλιο DTaP δεν προκαλεί κρίσεις μετά την εφαρμογή του και οι γονείς δεν θα πρέπει να ανησυχούν.

health.in.gr

Ήδη από την ηλικία των έξι ετών, τα παιδιά με στραβισμό βιώνουν τον ρατσισμό, καθώς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να προσκληθούν σε πάρτι γενεθλίων, συγκριτικά με συνομήλικά τους, σύμφωνα με ελβετική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «British Journal of Ophthalmology». Ερευνητές από το Νοσοκομείο του Σέιντ Γκάλλεν έδειξαν σε 100 παιδιά, 3-12 ετών, φωτογραφίες διδύμων, όπου το ένα έπασχε από στραβισμό και το άλλο παιδί όχι, και τα ρώτησαν με ποιο εκ των δύο θα ήθελα να εορτάσουν τα γενέθλιά τους.

Τα μεγαλύτερα παιδιά κατ' επανάληψη επέλεξαν το δίδυμο χωρίς στραβισμό. Η πάθηση είναι αρκετά συχνή, καθώς επηρεάζει ένα στα 20 παιδιά. Επειδή τα μάτια έχουν διαφορετική εστίαση, ο εγκέφαλος του ατόμου με στραβισμό δεν μαθαίνει να χρησιμοποιεί και τα δύο μάτια για να εστιάσει σε ένα σημείο ή αντικείμενο. Αν το ένα μάτι είναι το κυρίαρχο, ο εγκέφαλο καταστέλλει την εικόνα από το αδύναμο μάτι και έτσι ο έλεγχος του τελευταίου είναι κακός.

Ο στραβισμός συνήθως εκδηλώνεται την πρώτη τριετία της ζωής του ανθρώπου, αν και μπορεί να εμφανιστεί και αργότερα. Πάντως, ο εντοπισμός της πάθησης μπορεί να γίνει και εντός ολίγων εβδομάδων από τη γέννηση του παιδιού. Παλαιότερες μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα με στραβισμό είναι πιθανότερο να πέσουν θύματα κακομεταχείρισης, αλλά η παρούσα έρευνα έρχεται να ορίσει την ηλικία κατά την οποία γίνεται εμφανής αυτή η διαφοροποίηση.

Ενώ τα παιδιά κάτω των έξι ετών δεν έκαναν διακρίσεις μεταξύ των διδύμων με στραβισμό ή χωρίς, τα μισά εξάχρονα και οκτάχρονα παρατηρούσαν τη διαφορά. Η πλειονότητα των παιδιών 6-12 ετών που είδαν τέσσερις ομάδες φωτογραφιών διδύμων δεν επέλεξαν καμιά φορά παιδί με στραβισμό. Οι ερευνητές, λοιπόν, προτείνουν τη διόρθωση του προβλήματος πριν από την ηλικία των έξι ετών, ώστε να προληφθούν οι αρνητικές κοινωνικές συνέπειες για το παιδί.

Πηγή: health.in.gr

Η παιδική επιθετικότητα δεν αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό μόνο των δυτικών κοινωνιών, αλλά μέρος και της ελληνικής πραγματικότητας, καθώς το 13 - 15% των μαθητών στα σχολεία αναφέρει ότι δέχεται κάποιου είδους βία, λεκτική ή φυσική, είτε απειλή για σωματική βλάβη.

Το φαινόμενο βίας μαθητών εντοπίζεται σε μεγαλύτερο ποσοστό στα αστικά κέντρα, όπου μπορεί να εκδηλωθεί και με τη μορφή βανδαλισμών στα σχολεία, αλλά και εκτός σχολικού συγκροτήματος. Στοιχεία για την παιδική επιθετικότητα στο σχολείο και την οικογένεια παρουσιάστηκαν σε ημερίδα που διοργάνωσε το 1ο Δημοτικό Σχολείο Τριανδρίας, σε συνεργασία με το 2ο και 3ο Δημοτικό, στο δημαρχείο Τριανδρίας.

Σύμφωνα με την διευθύντρια του 1ου δημοτικού, Παρθένα Τριανταφυλλίδου, αποδέκτες της επιθετικότητας στο δημοτικό είναι κυρίως παιδιά που διατηρούν μία διαφορετικότητα ή αποκλίνουν στα χαρακτηριστικά τους από τα υπόλοιπα παιδιά (π.χ. έχουν μειονοτικό υπόβαθρο, παρουσιάζουν κάποιας μορφής υστέρηση). Οι δράστες εμφανίζονται σε μεγαλύτερα ποσοστά να είναι αγόρια, ενώ τα θύματα συνηθίζουν να αναφέρουν τα περιστατικά βίας που δέχονται στους γονείς τους και όχι στους δασκάλους.

Η ίδια αναφέρει ότι στα σχολεία με υψηλά ακαδημαϊκά αποτελέσματα ή σε αυτά που εφαρμόζουν εκπαιδευτικά προγράμματα και παιδαγωγικές μεθόδους, παρατηρούνται λιγότερα περιστατικά επιθετικότητας στην αυλή του σχολείου, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η σχολική σύμβουλος και ψυχολόγος, Κατερίνα Σουσαμίδου, αναφέρει ως βασική αιτία της παιδικής επιθετικότητας (εκτός από τη μίμηση προτύπου και την τηλεόραση), την ματαίωση, δηλαδή τη διάψευση των προσδοκιών των παιδιών ότι θα τους προσέξουν οι δάσκαλοι ή οι γονείς, καθώς και το ανελαστικό ωράριο και σχολικό πρόγραμμα.

«Τα σχολεία πρέπει να εφαρμόζουν στις ευέλικτες ζώνες θέματα και ασχολίες που αγαπούν τα παιδιά, έτσι ώστε να ξεφεύγουν από την ύλη του σχολείου» δηλώνει χαρακτηριστικά.

Σε τμήμα έρευνας που διενήργησε το τμήμα Ψυχολογίας ΑΠΘ, υπό την εποπτεία της προέδρου του, Βασιλικής Δεληγιάννη - Κουϊμτζή, για την «σχολική βία, ταυτότητες φύλου και εθνικές ταυτότητες» (2004-06) σκιαγραφούνται οι αντιλήψεις των μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τα χαρακτηριστικά του θύματος και του θύτη.

Η έρευνα διεξήχθη σε περισσότερους από 200 μαθητές της Θεσσαλονίκης (2007-08) από την υποψήφια διδάκτορα, Βασιλική Καλατή και παρουσιάστηκε στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Σύμφωνα με τις απόψεις των μαθητών, ο δράστης εμφανίζεται να είναι τις περισσότερες φορές αγόρι, πιθανώς διαφορετικής εθνικής καταγωγής, ενώ ως θύματα αναγνωρίζονται τα κορίτσια ή οι μαθητές με καλούς βαθμούς, που δεν αποσιωπούν πλέον το περιστατικό, αντίθετα μιλούν σε δασκάλους ή φίλους τους.

Οι μορφές βίας δε διαφοροποιούνται ηλικιακά, αν και στο δημοτικό είναι περισσότερο λεκτικές, ενώ στο γυμνάσιο και λύκειο φυσικές, λεκτικές και ρατσιστικές.

Πηγή: ΑΠΕ

«Μπαμπά, τι είναι κομμουνιστής;». «Κομμουνιστής παιδί μου είναι αυτός που νοιάζεται για τους άλλους». Παύση. «Α, η θεία η Νότα ας πούμε (που κοιτάζει συνέχεια από το παράθυρο τι κάνουμε) είναι κομμουνίστρια». Ξεκαρδισμένη μαμά. «Όχι, όχι. Όταν λέμε νοιάζεται για τους άλλους, εννοούμε ότι θέλει να είναι όλοι καλά, να μην είναι κανείς φτωχός, να μην πεινάει κανένας». Παύση. «Μα αυτό είναι καλό». Ναι. «Τότε γιατί λέμε παλιοκουμμούνι;». Αληθινή ιστορία.

Το τι και πώς πρέπει να απαντάμε στις ερωτήσεις των παιδιών είναι ίσως το μεγαλύτερο, και πιο πολύπλευρο, από τα θέματα που έχουν να κάνουν με την ανατροφή τους. Ανάμεσα στις πιο απλές ερωτήσεις («πώς γίνονται τα παιδιά;») και τις πιο σύνθετες («τι είναι κομμουνιστής;») παρεμβάλλεται ένας ωκεανός γονεϊκών αποριών: λέμε την ωμή αλήθεια; Τη διανθίζουμε με στοιχεία παραμυθιού, για να είναι περισσότερο κατανοητή; Μέχρι ποια ηλικία είναι υγιές το παιδί να πιστεύει σε παραμύθια; Αναλύουμε το θέμα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας; Κι αν ρωτήσει κάτι που δεν ξέρουμε;

«Ασφαλής» απάντηση σε όλα αυτά δεν υπάρχει. Η κάθε ερώτηση είναι διαφορετική, ακριβώς όπως διαφορετικό είναι κάθε παιδί. Ένας γενικός κανόνας λέει, κατ’ αρχάς, ότι οι απαντήσεις σε μια συγκεκριμένη ερώτηση διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. «Ως βασικό κανόνα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν πρέπει η απάντησή μας να περιλαμβάνει λεπτομέρειες που δε χρειάζεται το παιδί», επισημαίνει ο ψυχολόγος Παύλος Μεταξάς.

Απλά (;) πράγματα

Ας ξεκινήσουμε με την ερώτηση «πώς γίνονται τα παιδιά». Ένα πολύ μικρό παιδί που θα ακούσει την απάντηση «τα παιδιά γίνονται από τον μπαμπά και την μαμά» μπορεί να μη ρωτήσει λεπτομέρειες. «Το παιδί κάνει μια πρώτη ερώτηση. Αυτό που έχει σημασία είναι, αφού απαντήσουμε απλά στην ερώτησή του, το πώς θα κάνει, και εάν κάνει, την επόμενη» εξηγεί ο κ. Μεταξάς.

Απαντάμε πάντα ανάλογα με την ερώτηση, δίνοντας την απλούστερη δυνατή απάντηση. Αν ρωτήσει, για παράδειγμα, «δηλαδή;» του εξηγούμε ότι για κάθε γέννηση, είτε αφορά τους ανθρώπους είτε τα ζωάκια, ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό πρέπει να ενωθούν για να μπορέσει να γίνει ένα παιδάκι. Αν συνεχίσει «και πώς ενώνονται;» απαντάμε ότι χρησιμοποιούν τα γεννητικά τους όργανα. Αν ρωτήσει «τι είναι τα γεννητικά όργανα;» του εξηγούμε, και πάει λέγοντας.

«Είναι βασικό να μην αρχίζουμε, με την αφορμή της ερώτησης, να κάνουμε ολόκληρο μάθημα κάθε φορά στο παιδί» τονίζει ο κ. Μεταξάς, «διότι ο τρόπος με τον οποίο επεξεργάζεται την πληροφορία αντιστοιχεί στην ακρίβεια της απάντησής μας. Άλλωστε, αυτό που ρωτάει κάθε φορά το παιδί είναι αυτό που θέλει να καταλάβει. Αν μπορούσε να επεξεργαστεί πιο σύνθετο θέμα θα έκανε πιο σύνθετη ερώτηση. Απαντάμε, λοιπόν, με ακρίβεια, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, και προχωράμε ανάλογα με τις ερωτήσεις που συνεχίζει να κάνει, προσέχοντας πάντα να δίνουμε σωστές απαντήσεις».

Φωτεινός παντογνώστης

Και τι γίνεται με τις ερωτήσεις των οποίων δεν κατέχουμε τις σωστές απαντήσεις; Είναι προτιμότερο να πούμε στο παιδί ότι δεν ξέρουμε, για παράδειγμα, γιατί είναι μπλε ο ουρανός, ή γιατί βλέπουμε χρώματα, από το να εφεύρουμε μια απλοϊκή απάντηση, που ενδέχεται να είναι λάθος;

«Πάντοτε είναι καλύτερο το "δεν ξέρω"» λέει ο κ. Μεταξάς. «Στην αρχή τα παιδιά θεωρούν τους γονείς τους πάνσοφους, πράγμα που μέχρι τον τέταρτο χρόνο είναι ανάγκη τους, νιώθουν ασφαλή έτσι. Καθώς μεγαλώνουν, όμως, έχει σημασία να μην παριστάνουμε τους πάνσοφους. Κι είναι επίσης σημαντικό για την εκπαίδευσή τους, για να αγαπήσουν τη γνώση που ζητούν, να ανοίξουμε την εγκυκλοπαίδεια, ή ένα βιβλίο, και να διαβάσουμε μαζί. Να δείξουμε, δηλαδή, στο παιδί ότι αυτό που ρωτά θέλουμε κι εμείς να το μάθουμε.

Ακόμη και ερωτήσεις που μοιάζουν απλές, ενδέχεται να είναι εξαιρετικά σύνθετες. Το «γιατί βλέπουμε χρώματα;» για παράδειγμα, πρέπει να ξέρεις πολύ καλά Φυσική για να το απαντήσεις. Σε τέτοιες ερωτήσεις, θα πρέπει είτε να γνωρίζεις πολύ καλά το θέμα ώστε να μπορείς να το απλοποιήσεις για να απαντήσεις στο παιδί, είτε να του πεις «δεν ξέρω, έλα να το ψάξουμε».

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

«Μπαμπά, πού πήγε η γιαγιά;». Οι περισσότεροι γονείς απαντούν ότι πήγε στον ουρανό, έγινε άγγελος ή κάτι σχετικό, και τα περισσότερα παιδιά δεν ζητούν περαιτέρω διευκρινήσεις. «Τα παιδιά μέχρι τα 10 τους δεν αντιμετωπίζουν τον θάνατο σαν κάτι οριστικό. Η αίσθηση που έχει ένα μικρό παιδί είναι ότι φεύγεις από δω και πας κάπου αλλού, απλώς δε σε βλέπει» εξηγεί ο κ. Μεταξάς. «Αν ρωτήσουν κάτι σαν "τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;" αυτό θα είναι γύρω στα 11-12 χρόνια τους, οπότε αρχίζουν να ανησυχούν για τον δικό τους θάνατο. Η απάντηση που θα τους δώσουμε εξαρτάται πάντα από την ερώτηση που θα μας κάνουν. Εάν, βέβαια, μας κάνουν, διότι αυτό το άγχος σπάνια εκφράζεται υπό τη μορφή ερώτησης προς τον γονιό».

Όσο για την απάντηση, αυτή σαφώς και δεν θα είναι ξεκάθαρη ή οριστική, διότι, κακά τα ψέματα, κανείς μας δεν την ξέρει. «Για να ξεπεράσει το παιδί το άγχος του θανάτου, πολύ σημαντικότερο από το να το συζητήσει, είναι να βλέπει τους γονείς του σχετικά ευτυχισμένους, ικανοποιημένους από τη ζωή τους. Αυτό είναι το καλύτερο αντίδοτο κατά του άγχους του θανάτου, ο οποίος φαντάζει επικίνδυνος όταν δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τη ζωή. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια στην οποία υπάρχει ευχαρίστηση της ζωής, μπορεί να αντέξει την ιδέα του θανάτου, χωρίς να χρειάζεται να φτιάχνει στο μυαλό του φανταστικά πλάσματα που θα το στηρίξουν».

Πηγή : in2life

Τα μικρά παιδιά ενδεχομένως να έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν υψηλά επίπεδα σακχάρου (πρόδρομος διαβήτη), αν κοιμούνται κατά μέσο όρο οκτώ ή λιγότερες ώρες κάθε βράδυ, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine».

Ο κίνδυνος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος για τα παχύσαρκα παιδιά. Όπως προκύπτει από την έρευνα της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, η διάρκεια του ύπνου φαίνεται να επηρεάζει το σάκχαρο του αίματος ανεξαρτήτως μιας μεγάλης ποικιλίας παραγόντων, όπως η ηλικία, το φύλο, επιρροές σχετικές με τη γέννηση, η διατροφή στα πρώτα στάδια της ζωής ή μετέπειτα, οι πρόσφατες ασθένειες, η σωματική δραστηριότητα, η σωματική μάζα και η διάσταση της μέσης.

Οι ερευνητές μελέτησαν τη διάρκεια του ύπνου και τα επίπεδα του σακχάρου 619 παχύσαρκων και 617 μη παχύσαρκων παιδιών που ήταν 3-6 ετών και χωρίς διαβήτη ή προβλήματα σακχάρου. Οι γονεϊκές αναφορές έδειξαν ότι μεγαλύτερο ποσοστό των παχύσαρκων παιδιών (47%), παρά των παιδιών με κανονικό βάρος (37%) κοιμόταν κατά μέσο όρο οκτώ ή λιγότερες ώρες κάθε βράδυ. Οι αναφορές ανέδειξαν επίσης ότι οι εννέα, δέκα ή έντεκα και περισσότερες ώρες νυχτερινού ύπνου ήταν λιγότερο συχνές στα παχύσαρκα παιδιά (37% και 16%) έναντι των παιδιών με κανονικό βάρος (43% και 20%), αντίστοιχα.

Τα υψηλά επίπεδα σακχάρου του αίματος ορίστηκαν ως 100 mg γλυκόζης ανά δέκα λίτρα αίματος μετά από μη κατανάλωση τροφής για οκτώ ώρες. Η αντιστοιχία αυτή εμφανίζεται περισσότερες από δύο φορές συχνότερα στα παιδιά που κοιμόντουσαν λίγες ώρες, ανεξαρτήτως σωματικού βάρους. Συνολικά, 11 παιδιά είχαν πάνω από 126 mg ανά δέκατο του λίτρου γλυκόζης αίματος, δηλαδή ορόσημο διάγνωσης του διαβήτη. Όπως για τους ενηλίκους, ο επαρκής ύπνος βοηθά τα παιδιά να διατηρούν ένα σωστό σωματικό βάρος και τα άριστα επίπεδα σακχάρου του αίματος.

Πηγή: Reuters Health

Όταν το παιδί δεχθεί επίθεση από ζώο είναι πολύ πιθανό να εκδηλώσει σύνδρομο μετατραυματικού στρες σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Pediatrics.

Ορισμένοι άνθρωποι πάσχουν από σύνδρομο μετατραυματικού στρες μετά από ένα γεγονός που τους έχει θέσει σε κίνδυνο, όπως ένα τροχαίο ατύχημα ή μια επίθεση. Οι πάσχοντες έχουν επώδυνες αναμνήσεις και εφιάλτες που μπορεί να παρεμβαίνουν στην καθημερινότητά τους.

Το σύνδρομο μετατραυματικού στρες μπορεί να είναι ανησυχητικό στα παιδιά, επειδή μπορεί να παρέμβει στην φυσιολογική τους ανάπτυξη. Για παράδειγμα, αν το παιδί υποστεί ένα τραυματικό γεγονός ακόμη και σε μικρή ηλικία, χρειάζεται σημαντικό χρόνο να αναρρώσει, απ' ότι ένας ενήλικας.

Μελέτη του Νοσοκομείου του Ιατρικού Κολεγίου του Πεκίνου επικεντρώθηκε σε δείγμα 358 παιδιών 5-17 ετών που είχαν εισαχθεί στο τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) του νοσοκομείου μετά από επίθεση από ζώο. Τα περισσότερα παιδιά είχαν δεχθεί επίθεση από σκύλο (δάγκωμα) αλλά ορισμένα από γάτες, κουνέλια, αρουραίους ή ινδικά χοιρίδια.

Τα παιδιά υποβλήθηκαν στην κατάλληλη φροντίδα για το τραύμα, ανάλογα με την σοβαρότητά του, περιλαμβανομένων και των εμβολίων, τον καθαρισμό και το κλείσιμο της πληγής και την λήψη αντιβιοτικών. Τα παιδιά ελέγχθηκαν και για συμπτώματα του συνδρόμου μετατραυματικού στρες και παρόμοιες παθήσεις, όταν εισήχθησαν στο ΤΕΠ, καθώς και μια εβδομάδα αργότερα και τρεις μήνες μετά.

Κατά τον τρίμηνο επανέλεγχο διαπιστώθηκε ότι 19 εκ των 358 παιδιών διαγνώστηκαν με μετατραυματικό στρες. Τα παιδιά που είχαν νοσηλευθεί για σοβαρό τραυματισμό διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο εκδήλωσης του συνδρόμου (10 από τα 38 είχαν μετατραυματικό στρες). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στο πόσο συχνά τα μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδιά εκδήλωναν μετατραυματικό στρες, ενώ η διάγνωση του ήταν όμοια μεταξύ αγοριών και κοριτσιών.

Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-fareast-language:EN-US;}

Οι επιστήμονες δεν σύγκριναν την ομάδα των θυμάτων με μια ευρύτερη ομάδα παιδιών, αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι το 5% των παιδιών που είχαν δεχθεί δάγκωμα εκδήλωσε μετατραυματικό στρες, ποσοστό όμοιο με αυτό άλλων ερευνών που έχουν γίνει για τραυματισμένα παιδιά.

Ωστόσο, οι αριθμοί μπορεί να μην αντανακλούν τι περνάνε τα παιδιά. Τα περισσότερα δυσκολεύονται να επανενταχθούν μετά από κάποιο τραυματικό γεγονός αλλά δυστυχώς δεν τυγχάνουν την σωστής διάγνωσης.

Πάντως το συμβάν του τραυματισμού μπορεί να μην επηρεάζει από μόνο του τις πιθανότητες εκδήλωσης μετατραυματικού στρες, αλλά να παίζει ρόλο και η φροντίδα που λαμβάνει.

Είναι σημαντική η ανταπόκριση των γιατρών και των νοσηλευτών, καθώς και των συνθηκών που επικρατούν στο νοσοκομείο.

Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-fareast-language:EN-US;}

Πηγή :health.in.gr

Τα πιο χαρούμενα παιδιά ζουν στην Ολλανδία και στις σκανδιναβικές χώρες, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην 23η θέση μεταξύ 29 ευρωπαϊκών χωρών, εκτιμούν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γιόρκ στη Βρετανία.

Μόνο η Βρετανία, η Βουλγαρία, η Λετονία, η Λιθουανία και η Μάλτα παρουσιάζουν χαμηλότερες επιδόσεις από τη χώρα μας όσον αφορά την ευημερία των παιδιών και των εφήβων έως 19 ετών.

Η έρευνα, για λογαριασμό της οργάνωσης Child Poverty Action Group (Ομάδα Δράσης για την Παιδική Φτώχεια), βασίστηκε σε δεδομένα του 2006 και εξέτασε 43 επιμέρους κριτήρια.

Πρώτη έρχεται η Ολλανδία, ενώ ακολουθούν η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ισλανδία και η Φινλανδία. Η Κύπρος βρίσκεται στη 12η θέση.

Οι σκανδιναβικές χώρες γενικά παρουσιάζουν τη χαμηλότερη συχνότητα θανάτων σε δυστυχήματα. Επίσης, στις χώρες αυτές οι νέοι είναι λιγότερο επιρρεπείς σε «επικίνδυνες συμπεριφορές», όπως πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις, κάπνισμα και κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών.

Η Βρετανία κατέλαβε την 24η θέση, ακριβώς μετά την Ελλάδα, επειδή «ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός παιδιών της χώρας ζει σε οικογένειες στις οποίες δεν εργάζονται οι γονείς».

Πηγή: ΑΠΕ/Γαλλικό