BABYRADIO

  Ζούμε σε μια εποχή που οι γονείς έχουν μεγάλο άγχος να προσφέρουν στα παιδιά τους όσο το δυνατό περισσότερες ευκαιρίες για γνώσεις. Ακόμη και τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών θέλουν να τον γεμίσουν με δραστηριότητες, που ως στόχο έχουν την αύξηση του δείκτη νοημοσύνης τους, πιστεύοντας ότι αυτό θα είναι το κλειδί της επιτυχίας στην μετέπειτα επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Αποτέλεσμα: παιδιά με πολλά τυπικά προσόντα, χωρίς όμως χαμόγελο, χωρίς κοινωνική άνεση, χωρίς ψυχική ηρεμία. 

Οι κουκλοπαίκτες όμως έχουν να σας προτείνουν μια δοκιμασμένη συνταγή, που θα δώσει στα παιδιά μας και αγωγή και ψυχαγωγία. Και αυτή η συνταγή είναι το ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ. Μέσα στο μαγικό κόσμο της φαντασίας και της ποίησης, το παιδί θα ταυτιστεί με την κούκλα και θα συμμετέχει στις δραματικές της περιπέτειες ή στις κωμικές καταστάσεις της, που συχνά περιπλέκονται από τα ίδια τα παθήματά της.

Το παιδί διασκεδάζει αλλά και παραδειγματίζεται από τα σφάλματά της. Αυτό, λοιπόν, είναι και το μαγικό στοιχείο, και το βλέπουμε κατά τη διάρκεια της παράστασης στην ελεύθερη άσκηση της παιδικής φαντασίας, γεμάτης από αντιφατικότητα συναισθημάτων μίσους και αγάπης. Η κούκλα για το παιδί είναι ο κόσμος του όλος.

Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι τα παιδιά μετά την παράσταση θέλουν να δουν τις κούκλες από κοντά, να τις αγγίξουν, και να διαπιστώσουν ότι ένας άνθρωπος είναι κρυμμένος πίσω από το παραπέτασμα, κινεί την κούκλα και μιλά για λογαριασμό της.

Τότε νιώθουν ότι η κούκλα -και όχι ο κουκλοπαίκτης- είναι ο δικός τους «άνθρωπος», και με αυτήν επικοινωνούν και ταυτίζονται.  

Πηγή: Κουκλοθέατρο ΧΑΝΘ Θεσσαλονίκης 

 Θέλετε να βγείτε βόλτα με τις φίλες σας, να πάτε θέατρο ή να βγείτε για φαγητό με τον σύντροφο σας αλλά δεν θέλετε να αφήσετε μόνο του το αγγελούδι σας και φοβάστε την αντίδραση του; Θα πρέπει να ξέρετε ότι το παιδάκι σας όσο πιο μικρό τόσο μεγαλύτερη θα νιώσει την απουσία σας.

Αν πρόκειται για παιδί έξι χρονών, σίγουρα θα το αντιμετωπίσει πιο ψύχραιμα. Αν όμως είναι γύρω στα δύο, τα πράγματα θα είναι σαφώς πιο δύσκολα. Εσείς θα πρέπει να προετοιμάσετε το παιδί σας για την απουσία σας συζητώντας μαζί του και βοηθήστε το πριν φύγετε να εξοικειωθεί με την μπέιμπι σίτερ.

Καλό θα είναι να μην καταφύγετε σε ενέργειες που κακομαθαίνουν το παιδί σας όπως να του τάξετε ένα δώρο ή ένα φαγητό που του αρέσει.  

Επίσης είναι καλό να γνωρίζει το που θα πάτε αλλά και τι ώρα περίπου θα επιστρέψετε.

Και φυσικά να του πείτε ότι και την ώρα που θα λείπετε θα το έχετε στο μυαλό σας και για ότι χρειαστεί θα μπορεί να μιλήσει μαζί σας. Ακόμα και αν σας πάρει τηλέφωνο η μπέιμπι σίτερ και σας πει ότι κλαίει ή δεν τρώει το φαγητό του, εσείς δεν πρέπει να γυρίσετε στο σπίτι, γιατί μετά από αυτό δεν θα έχετε άλλη ευκαιρία για να βγείτε μόνοι σας…  

Πηγή:zougla.gr

 Οι δερματικές παθήσεις και οι ερεθισμοί είναι συχνές στα παιδιά. Κάποιες από αυτές είναι σοβαρότερες, άλλες πιο απλές, όλες όμως έχουν κάποια συγκεκριμένα συμπτώματα τα οποία οι γονείς μπορούν να τα εντοπίζουν και έγκαιρα να απευθύνονται στο δερματολόγο τους.  

Οι περιβαλλοντικές συνθήκες και οι αλλαγές τους σχετίζονται συχνά με διάφορες δερματολογικές παθήσεις που προκαλούν δερματικούς ερεθισμούς στα παιδιά. Θα αναφέρουμε τις βασικότερες από αυτές ώστε οι γονείς να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα συμπτώματα και να απευθύνονται στον δερματολόγο για περισσότερες οδηγίες:  

Ατοπική δερματίτιδα:

Προσβάλλει κυρίως παιδιά από τη βρεφική ηλικία έως την ηλικία των 12 ετών, με την κληρονομικότητα να παίζει σημαντικό ρόλο. Συχνά συνυπάρχει με αλλεργική ρινίτιδα και ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό άσθματος. Διάφορες τροφές, εισπνεόμενες ουσίες (π.χ. αλλεργιογόνα και ακάρεα σκόνης) και μικροβιακοί παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν έξαρση της ατοπικής δερματίτιδας, η οποία χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό και ιδιαίτερα ξηρό δέρμα, ειδικά στις πτυχές, στον τράχηλο, στα βλέφαρα, στο μέτωπο και στη ραχιαία επιφάνεια των χεριών αλλά και των ποδιών.  

Παράτριμμα:

Η συχνότερη δερματοπάθεια της βρεφικής ηλικίας (μεταξύ 2ου - 4ου μήνα). Εκδηλώνεται με διάχυτη ερυθρότητα της περιοχής του περινέου που περικλείεται από πάνες. Τα κυριότερα αίτια είναι η αμμωνία που παράγεται από τα ούρα του βρέφους, οι αδιάβροχες πάνες που συντηρούν το τοπικό υγρό περιβάλλον, το θερμό και υγρό κλίμα αλλά και η ευαισθησία του ίδιου του δέρματος του παιδιού.  

Κνίδωση - δήγματα εντόμων:

Είναι τοπική ή και γενικευμένη αντίδραση του δέρματος και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση πομφών, συνοδευόμενων από έντονο κνησμό. Εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και ειδικά στην οξεία μορφή της είναι πιο συχνή στα παιδιά. Οφείλεται σε αλλεργική αντίδραση στις τροφές, σε φάρμακα, σε επαφή με έντομα ή σε λοιμογόνο παράγοντα. Ειδικά το δήγμα των εντόμων μπορεί να προκαλέσει τοπική αντίδραση με πόνο, ερυθρότητα και οίδημα που υποχωρεί σταδιακά, ή γενικευμένη αντίδραση με πολλαπλές δερματικές βλάβες μακριά από το σημείο του δήγματος. Οι γονείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και σε περίπτωση συστηματικής αλλεργικής αντίδρασης (με συμπτώματα από το αναπνευστικό και το καρδιαγγειακό) να μεταφέρουν άμεσα το παιδί στο νοσοκομείο.  

Σμηγματορροϊκή δερματίτιδα:

Εμφανίζεται κυρίως στη νεογνική και εφηβική ηλικία. Χαρακτηρίζεται από ερυθρότητα και απολέπιση, συνοδεύεται από υπερπαραγωγή σμήγματος και παρατηρείται συνήθως στο τριχωτό της κεφαλής, στο πρόσωπο, στον κορμό και στο περίνεο. Στο τριχωτό της κεφαλής η απολέπιση μπορεί να είναι εκσεσημασμένη. Η δερματίτιδα μπορεί να επιδεινωθεί σε ψυχρό και ξηρό εσωτερικό χώρο, ενώ η έκθεση στο ηλιακό φως προκαλεί άλλοτε επιδείνωση και άλλοτε βελτίωση της κατάστασης.  

Δερματίτιδα εξ επαφής (ερεθιστική και αλλεργική):

Είναι αποτέλεσμα έκθεσης σε φυσικούς (π.χ. χώμα) και χημικούς παράγοντες (απορρυπαντικά, καθαριστικά, σαπούνια) αλλά και σε αλλεργιογόνους (φυτά, σκόνες) που έρχονται σε επαφή με το δέρμα. Τα συνήθη συμπτώματα στην οξεία μορφή είναι κνησμός, ερύθημα και ανάπτυξη φυσαλίδων.  

Μολυσματικό κηρίο:

Συχνό στην παιδική ηλικία, οφείλεται σε λοίμωξη της επιδερμίδας κυρίως από το χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο (S.aureus) και το β-αιμολυτικό στρεπτόκοκκο ομάδας Α, οι οποίοι εισέρχονται συνήθως στο δέρμα από τα σημεία των μικροτραυματισμών. Αρχικά παρατηρούνται φυσαλίδες, που σπάζουν και η διάβρωση η οποία σχηματίζεται καλύπτεται από εφελκίδες. Ευνοείται ιδιαίτερα από τις υψηλές θερμοκρασίες του περιβάλλοντος, την παρουσία ατοπικής δερματίτιδας, την κακή υγιεινή αλλά και την παραμέληση των μικροτραυμάτων. 

Πηγή: art of life & health 

Τα παιδιά που μαθαίνουν κάποιο μουσικό όργανο στο σχολείο ή παίζουν σε μουσική μπάντα είναι πολύ πιθανό να αναπτύσσουν καλύτερα ορισμένες νοητικές ικανότητες. 

Καναδοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι η μουσική εκπαίδευση συνδέεται με ορισμένες νοητικές ικανότητες. Οι ειδικοί συνέκριναν παιδιά προσχολικής ηλικίας που είχαν λάβει μαθήματα μουσικής με άλλα που δεν είχαν και είδαν ότι ο εγκέφαλος όσων είχαν κάποια μουσική παιδεία αντιδρούσε περισσότερο σε μία σειρά τεστ αναγνώρισης ήχων.

Αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευση στη μουσική βοηθά στην καλύτερη ανάπτυξη του εγκεφαλικού ακουστικού φλοιού. 

Ωστόσο, η έρευνα δεν έμεινε μόνο εκεί, οι ειδικοί εξέτασαν και άλλες νοητικές ικανότητες και είδαν ότι τα παιδιά με μουσική παιδεία είχαν καλύτερη μνήμη και συγκέντρωση.

Αλλά και μία παλιότερη μελέτη του πανεπιστημίου Xάρβαρντ είχε δείξει ότι η εκπαίδευση των παιδιών σε ένα μουσικό όργανο βελτίωνε όχι μόνο τις κινητικές και ακουστικές τους δεξιότητες αλλά και τη λεκτική τους ικανότητα.

Πηγή:zougla.gr

Η υπερβολική καθαριότητα των παιδιών... βλάπτει σοβαρά την υγεία τους Ίσως είναι καλύτερο για τα παιδιά να λερώνονται αραιά και πού...   

Οι γονείς πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους να λερωθούν, προειδοποιούν Αμερικανοί επιστήμονες, έρευνα των οποίων έδειξε ότι η υπερβολική καθαριότητα κατά την παιδική ηλικία αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης φλεγμονών στην ενήλικη ζωή.

«Η έρευνα μας έδειξε ότι το υπέρ-καθαρό, υπέρ-υγιεινό περιβάλλον κατά την παιδική ηλικία αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης φλεγμονών στην ενήλικη ζωή, η οποία με τη σειρά της αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ενός μεγάλου αριθμού ασθενειών, ιδιαίτερα καρδιαγγειακών», δήλωσε ο Τόμας ΜακΝτέιντ, ένας από τους κυριότερους συντάκτες της έρευνας.

Η ομάδα ερευνητών του κ. ΜακΝτέιντ από το Πανεπιστήμιο Νόρθγουεστερν στο Σικάγο θέλησε να κατανοήσει καλύτερα τον ρόλο που παίζει το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά και κατά πόσο επηρεάζει την παραγωγή της πρωτεΐνης CRP, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο μόλυνσης. Η έρευνα διενεργήθηκε στις Φιλιππίνες σε δείγμα 3.327 παιδιών, τα οποία έχουν γεννηθεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80. Τα παιδιά παρακολουθούνταν κάθε δύο μήνες κατά τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής τους και στη συνέχεια ανά τέσσερα ή πέντε έτη.

Οι αναλύσεις αίματος έδειξαν ότι τα παιδιά από τις Φιλιππίνες είχαν προσβληθεί από περισσότερες μολυσματικές ασθένειες σε σχέση με τα παιδιά των ΗΠΑ. Όταν ενηλικιώθηκαν η συγκέντρωση CRP στο αίμα των Φιλιππινέζων ήταν πολύ χαμηλότερη από εκείνη των Αμερικανών στην ίδια ηλικία, αποδεικνύοντας έτσι ότι είχαν λιγότερες πιθανότητες να υποστούν κάποια φλεγμονή.  

Πηγή:Newsroom ΔΟΛ με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό  

Οι φαινομενικά αθώες «απειλές» των γονιών μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα   

«Κάθε φορά που βγαίναμε έξω και βλέπαμε κάποια ηλικιωμένη κυρία ο γιος μας και η κόρη μας άρχιζαν να μας ρωτάνε αν είναι αυτή που παίρνει τα παιδιά.

Ταρακουνηθήκαμε αρκετά», λένε ο κ. Νίκος Καλαματιανός και η σύζυγός του Άννα Παυλίδου«Η κόρη μου πεταγόταν στον ύπνο της για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και γι΄ αυτό ευθυνόμουν εγώ. Την απειλούσα ότι αν άνοιγε την πόρτα και έβγαινε έξω θα ερχόταν η γιαγιά για να την πάρει και το παιδί είχε αρχίσει να φοβάται πολύ». Δεν είναι όμως το μοναδικό ψέμα που έλεγε η Άννα Παυλίδου στην 6χρονη κόρη της Γιώτα, ούτε φυσικά είναι η μοναδική μάνα που σκαρφίζεται μικρά τεχνάσματα προκειμένου να εξασφαλίσει την υπακοή του παιδιού της.

Τα αποτελέσματα, άλλωστε, είναι πιο άμεσα όταν οι γονείς χρησιμοποιούν κάποιο ψέμα που κρύβει μια απειλή. Στον φανταστικό κόσμο των παιδιών δεν πρωταγωνιστούν μόνο τα αγαπημένα τους καρτούν αλλά και τα «πλάσματα» που χρησιμοποιούν οι γονείς τους.

Στον κόσμο των δύο παιδιών της κ. Άννας Παυλίδου, του 9χρονου Αντώνη και της 7χρονης Γιώτας, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα κυριαρχούσε η «γιαγιά». «Είχα εφεύρει αυτή τη “γιαγιά” για να μπορώ, ειδικά όταν ήταν σε μικρότερη ηλικία, να είμαι ήσυχη ότι δεν θα ανοίξουν την πόρτα όταν δεν τα βλέπω και θα βγουν στον δρόμο».

Για μεγάλο διάστημα η μικρή Γιώτα είχε χάσει τον ύπνο της. «Δεν ήταν όμως το μοναδικό σύμπτωμα που μαρτυρούσε ότι το παιδί βασανιζόταν από τη μορφή μιας γιαγιάς» λέει ο σύζυγος της κ. Παυλίδου, Νίκος Καλαματιανός. «Κάθε φορά που βγαίναμε έξω και βλέπαμε κάποια ηλικιωμένη κυρία άρχιζαν να μας ρωτάνε αν είναι αυτή που παίρνει τα παιδιά. Ταρακουνηθήκαμε αρκετά και αρχίσαμε να λέμε ένα άλλο ψέμα: ότι η γιαγιά αυτή έφυγε και πήγε σε άλλη γειτονιά για να πάρει άλλα παιδιά που δεν είναι υπάκουα». 

Έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και του Πανεπιστημίου του Τορόντο που έγινε από την Αμερικανίδα ψυχολόγο Γκέιλ Χέιμαν και που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Journal of Μoral Εducation» δείχνει ότι ακόμη και οι γονείς που δεν θέλουν να λένε ψέματα, καταφεύγουν σε αυτά για να ελέγχουν τη συμπεριφορά των παιδιών.

Η Γκέιλ Χέιμαν εξέτασε 130 σπουδαστές αλλά και τους γονείς τους και διαπίστωσε ότι περισσότερο από 80% των γονέων είχαν χρησιμοποιήσει ψέματα κάποια στιγμή, ακόμη και εκείνοι που επέμειναν στα παιδιά τους ότι δεν ήταν ποτέ εξοικειωμένοι με τα ψέματα. Η έρευνα έδειξε ότι όταν τα παιδιά αντιληφθούν τα ψέματα, χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς τους γονείς τους. «Μεγάλη ντροπή»«Αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή όταν πήγα μια μέρα στο σχολείο και διαπίστωσα ότι αυτό που μου είπε η μαμά μου για το πώς παράγεται το μέλι ήταν ψέμα. Για να ξεμπερδεύει εύκολα- ίσως επειδή είχε δουλειά, ίσως γιατί βαριόταν- μου είχε πει ότι οι μέλισσες βγάζουν το μέλι από τον ποπό». Αυτή την... εκδοχή για την παραγωγή του μελιού ανέπτυξε μια μέρα στην τάξη της η κ. Άντα Παλατζιάν και υπέστη φυσικά την κοροϊδία των συμμαθητών της.

«Δεν ήταν μόνο η κοροϊδία από την τάξη που με έκανε να νιώσω άσχημα, είναι και η στενοχώρια που αισθάνθηκα όταν διαπίστωσα ότι η μητέρα μου, μου είπε ψέματα. Ήμουν καχύποπτη για αρκετά μεγάλο διάστημα σε ό,τι μου έλεγε». Η ίδια είναι σήμερα μητέρα δύο παιδιών και όπως τονίζει:

«Τώρα καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να απαντήσεις στις ερωτήσεις των παιδιών χωρίς να τα τραυματίσεις ή να τα παραπλανήσεις. Ιδιαίτερα όταν αυτές σχετίζονται με τον θάνατο ή το σεξ. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να επιστρατεύεις τη φαντασία σου. Ειδικά σε θέματα που αφορούν τη συμπεριφορά τους. Πάντως, προτιμώ να μη λέω εκφοβιστικά ψέματα.

Για παράδειγμα, όταν δεν τρώει το φαγητό του δεν είναι ανάγκη να του λέμε ότι θα έρθει ο μπαμπούλας, αλλά ότι θα στενοχωρηθεί η νεράιδα που το βλέπει να μην τρώει». 

Η Αμερικανίδα ψυχολόγος Γκέιλ Χέιμαν υποστηρίζει ότι τα αντιφατικά μηνύματα που μπορεί να πάρει ένα παιδί όταν διαπιστώσει ότι οι γονείς του λένε ψέματα μπορεί να πλήξουν σοβαρά τη σχέση μεταξύ τους, θέτοντας μάλιστα το ερώτημα:

«Εάν πείτε στα παιδιά ότι το “ψέμα είναι το χειρότερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε», τι θα σκεφτούν όταν ανακαλύπτουν ότι εσείς οι ίδιοι τους έχετε πει ψέματα;». Όσο όμως και αν γνωρίζουν οι γονείς ότι αυτή η μέθοδος δεν είναι η καλύτερη, προκειμένου να εξασφαλίσουν σε γρήγορα χρόνο τα επιθυμητά αποτελέσματα καταφεύγουν σε απειλές που κρύβουν ψέματα. Όπως λέει η κ. Παυλίδου, «για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα τα φόβιζα ότι αν δεν πάνε για ύπνο νωρίς θα φύγω από το σπίτι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μένουν ξάγρυπνα στο κρεβάτι τους από τον φόβο ότι μπορούσα και να τα αφήσω και να φύγω. Όταν άκουγαν κλειδιά στην πόρτα πετάγονταν πάνω έντρομα»!    

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ 80% των γονέων λένε ψέματα στα παιδιά τους, σύμφωνα με έρευνα ανάμεσα σε φοιτητές των Πανεπιστημίων του Τορόντο και της Καλιφόρνιας   «Ο γονιός “θα το βρει” μπροστά του» 

ΤΟ ΨΕΜΑ που χρησιμοποιεί ο γονιός- για να επιβάλει την τάξη- δείχνει ότι δεν σέβεται όχι μόνο το παιδί αλλά ούτε τον εαυτό του, σύμφωνα με την ψυχολόγο κ. Μαριέττα Ρήγα- Πεπελάση.

«Οι περισσότεροι γονείς θεωρούν ότι το παιδί που έχουν απέναντί τους, ο μικρός αυτός ανθρωπάκος, δεν έχει την κρίση για να καταλάβει πως αυτό που του λένε για να το αποτρέψουν από μια αταξία ή για να ξεμπερδεύουν εύκολα με κάτι που απαιτεί ο γιος ή η κόρη τους είναι ψέμα, το οποίο μπορεί να το “βρουν” μετέπειτα μπροστά τους με ποικίλους τρόπους». Η κ. Πεπελάση τονίζει ότι κάποια ψέματα ίσως θα μπορούσαν να έχουν μια αληθινή βάση και να είναι αποτελεσματικά χωρίς να εκθέτουν τους γονείς στα μάτια των παιδιών.

«Όλα τα ψέματα δεν είναι ίδια και εξαρτάται κατά πολύ από τους γονείς και τον τρόπο που τα χρησιμοποιούν. Για παράδειγμα, είναι τελείως διαφορετικό να πεις στο παιδί σου να μην πηγαίνει στην άκρη της σκάλας γιατί θα έρθει ο μπαμπούλας για να το πάρει απ΄ ό,τι να του πεις ότι ήξερες ένα παιδί που έκανε το ίδιο, έπεσε και πήγε στο νοσοκομείο και πονούσε». Το δεύτερο φυσικά είναι ψέμα αλλά κατά το ήμισυ, αφού οι πιθανότητες να πάθει το ίδιο είναι πολλές, σύμφωνα με την κ. Πεπελάση.

«Αντί οι γονείς να καταφεύγουν στα εύκολα ψέματα για να ξεμπερδεύουν γρήγορα από τις απαιτήσεις των παιδιών καλύτερα θα ήταν να επιστρατεύσουν τη φαντασία τους. Τα ψέματα που θα ανακαλύψουν τα παιδιά θα τα κάνουν να χάσουν την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο των γονιών τους, θα γίνουν επιθετικά και προσβλητικά».